Caspar David Friedrich

Caspar David Friedrich was de belangrijkste schilder van de Duitse romantiek. Met zijn melancholische en symbolische landschapsvoorstellingen creëerde hij een geheel nieuwe beeldtaal, die de natuurervaring verbond met een spirituele zoektocht naar zingeving.

Caspar David Friedrich werd geboren in het Pommerse Greifswald en kreeg daar zijn eerste tekenlessen. Van 1794 tot 1798 studeerde hij aan de gerenommeerde kunstacademie in Kopenhagen, waarna hij zich definitief in Dresden vestigde. Talrijke wandelingen door de landschappen van Rügen, het Saksisch Zwitserland, de Harz en het Reuzengebergte vormden zijn begrip van de natuur en vormden de rijke bron voor zijn latere beeldcomposities.

Friedrich verhief de landschapsschilderkunst tot een zelfstandige drager van diepe religieuze en levensbeschouwelijke gevoelens. Zijn werken kenmerken zich door een strenge geometrische compositie, een subtiele lichtvoering en een nauwgezette natuurstudie, die hij in het atelier samenvoegde tot verheven allegorieën. Motieven als mist, ruïnes, begraafplaatsen, de zee en eenzame rugfiguren werden onmiskenbare handelsmerken van zijn kunst.

Hoewel Friedrich in de jaren 1810 grote successen vierde en werd gesteund door het Pruisische koningshuis, verloor het toenmalige publiek in de late biedermeiertijd de interesse in zijn stille melancholie. Hij stierf in 1840 verarmd en grotendeels vergeten in Dresden. Pas aan het begin van de 20e eeuw werd Friedrich herontdekt als een van de belangrijkste en meest diepzinnige vernieuwers van de moderne landschapskunst.